Ważna informacja: W przypadku podejrzenia zatrucia należy niezwłocznie wezwać pomoc, dzwoniąc pod numer alarmowy 112, oraz postępować zgodnie z zaleceniami personelu medycznego. Opisany w artykule przypadek dotyczył leczenia szpitalnego prowadzonego na oddziale intensywnej terapii, w którym homeopatia była stosowana jako metoda komplementarna, obok pełnego leczenia konwencjonalnego. Artykuł ma wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowi porady medycznej ani zachęty do rezygnacji z diagnostyki, leczenia lub zaleceń lekarza. Zatrucie muchomorem sromotnikowym jest stanem bezpośredniego zagrożenia życia wymagającym natychmiastowego leczenia szpitalnego.
W medycynie istnieją sytuacje, w których rokowanie jest wyjątkowo poważne, a możliwości terapeutyczne ograniczone. Do takich należą zatrucia muchomorem sromotnikowym, prowadzące do ostrej niewydolności wątroby.
W 2014 roku w recenzowanym czasopiśmie medycznym The Ochsner Journal ukazał się artykuł autorstwa zespołu kierowanego przez dr. Michaela Frassa, specjalistę intensywnej terapii z Medical University of Vienna.
Publikacja nosi tytuł:
Two Cases of Fulminant Hepatic Failure from Amanita phalloides Poisoning Treated Additively by Homeopathy.
Artykuł opisuje dwa przypadki ostrej niewydolności wątroby po zatruciu muchomorem sromotnikowym (Amanita phalloides). Szczególną uwagę zwraca fakt, że obok standardowego leczenia intensywnego zastosowano również homeopatię – jako terapię wspomagającą.
Czy mogła ona wpłynąć na przebieg choroby? Szczególnie interesujący jest drugi przypadek – znacznie cięższy klinicznie.
Przypadek 1
U 20-letniej kobiety po kilkunastu godzinach od spożycia grzybów, wystąpiły wymioty i biegunka. W ciągu kolejnych dni rozwinęła się ostra niewydolność wątroby z zaburzeniami krzepnięcia.
Zastosowano leczenie konwencjonalne zgodne z protokołami intensywnej terapii.
Jednocześnie zespół włączył terapię homeopatyczną.
Początkowo dobrano preparat homeopatyczny zgodny z ogólnym stanem pacjentki. Gdy dominującym problemem stało się uszkodzenie wątroby, zastosowano Phosphorus.
W artykule opisano, że po podaniu tego remedium:
- parametry wątrobowe zaczęły się poprawiać,
- stan kliniczny uległ stabilizacji,
- nastąpił stopniowy powrót funkcji wątroby.
Autorzy wiążą moment poprawy z wdrożeniem terapii homeopatycznej.
Pacjentka przeżyła bez trwałych następstw.
Przypadek 2
Druga pacjentka została przyjęta w stanie krytycznym.
Rozwinęła się:
- ostra niewydolność wątroby,
- ciężka koagulopatia,
- encefalopatia wątrobowa,
- niewydolność wielonarządowa obejmująca:
- układ sercowo-naczyniowy,
- układ oddechowy,
- nerki,
- ośrodkowy układ nerwowy.
To klinicznie sytuacja o bardzo wysokim ryzyku zgonu. W literaturze medycznej śmiertelność w takich przypadkach (bez przeszczepu) może sięgać kilkudziesięciu procent, w zależności od stopnia uszkodzenia hepatocytów i czasu wdrożenia terapii.
Pacjentka była leczona intensywnie zgodnie ze standardami medycyny konwencjonalnej:
- monitorowanie parametrów wątrobowych,
- leczenie podtrzymujące funkcje narządów,
- postępowanie toksykologiczne.
Moment zwrotny według autorów
W publikacji podkreślono, że mimo intensywnego leczenia stan pacjentki był krytyczny.
W tym czasie włączono wsparcie homeopatyczne.
Najpierw:
Arsenicum album – ze względu na obraz ogólnoustrojowego zatrucia, wyczerpania, niestabilności krążeniowej.
Następnie:
Phosphorus – gdy obraz kliniczny jednoznacznie wskazywał na dominujące uszkodzenie wątroby.
Autorzy opisują, że po wdrożeniu wsparcia homeopatycznego:
- parametry laboratoryjne zaczęły się poprawiać,
- funkcje narządowe stopniowo się stabilizowały,
- encefalopatia ustępowała,
- nie doszło do konieczności przeszczepu wątroby.
Czasowa korelacja poprawy z podaniem remedium została w artykule wyraźnie zaznaczona.
To właśnie ten element sprawił, że przypadek uznano za wart publikacji.
Czy homeopatia odegrała „dużą rolę”?
Odegrała rolę na tyle istotną, że nazwano ją wprost „additive treatment influencing outcome”. Oznacza to, że homeopatia została tu zastosowana równolegle do standardowego leczenia, jako dodatkowy element terapii i uznana za mającą wpływ na wynik leczenia.
Autorzy ponadto wskazują, że:
- poprawa kliniczna nastąpiła po wdrożeniu wsparcia homeopatycznego,
- przypadki te sugerują potencjalną rolę terapii integracyjnej,
- konieczne są dalsze badania.
Nie jest to badanie randomizowane, lecz opis przypadków klinicznych. Jednak poprawa po podaniu preparatów homeopatycznych została w artykule jasno odnotowana.
Znaczenie tej publikacji
Najważniejsze w tej historii jest to, że:
- zastosowano pełne leczenie konwencjonalne,
- równolegle zastosowano wsparcie homeopatyczne,
- autorzy uznali przebieg kliniczny za na tyle istotny, że opublikowali go w recenzowanym czasopiśmie medycznym.
Jest to udokumentowany opis kliniczny, w którym poprawa została powiązana czasowo z zastosowaniem preparatów homeopatycznych.
Ważna informacja: W przypadku podejrzenia zatrucia należy niezwłocznie wezwać pomoc, dzwoniąc pod numer alarmowy 112, oraz postępować zgodnie z zaleceniami personelu medycznego. Opisany w artykule przypadek dotyczył leczenia szpitalnego prowadzonego na oddziale intensywnej terapii, w którym homeopatia była stosowana jako metoda komplementarna, obok pełnego leczenia konwencjonalnego. Artykuł ma wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowi porady medycznej ani zachęty do rezygnacji z diagnostyki, leczenia lub zaleceń lekarza. Zatrucie muchomorem sromotnikowym jest stanem bezpośredniego zagrożenia życia wymagającym natychmiastowego leczenia szpitalnego.
Źródło:
Frass M, Zagorchev P, Yurukova V, Wulkersdorfer B, Thieves K, Zedtwitz-Liebenstein K, Bursch W, Kaye AD.
Two Cases of Fulminant Hepatic Failure from Amanita phalloides Poisoning Treated Additively by Homeopathy.
Ochsner J. 2014;14(2):252–258.
PMID: 24940137
PMCID: PMC4052594
https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC4052594/